Inderdaad na het drama vorig jaar toch weer opnieuw naar Griekenland.
De Spartathlon is een mythische wedstrijd van Athene naar Sparta, 246 km, 3000 hoogtemeters en ook ongeveer 3000 naar beneden, waar je 36 uur de tijd voor hebt. Het hoogtepunt is de Sangaspas een onverhard pad van 15 a 20 % omhoog en daarna weer omlaag in het donker, ongeveer 7 km. totaal. Normaal gesproken is het weer goed met temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Nu was de voorspelling regenbuien, alleen wanneer en waar was tot vrijdag de vraag, met een temperatuur van 23 graden overdag en ’s nachts tussen de 10 en 15 graden.
Had het geluk dat ik weer ingeloot was en heb het deze keer niet aan de grote klok gehangen, dus voor vele een verrassing.
De dagen voor de start ben ik lekker zenuwachtig, wat ook vrij normaal is voor zo’n wedstrijd. Waar moet ik mijn kleding leggen en wat waar. Met de voorspelde verwachtingen is dat niet makkelijk, had gerekend op beter weer. Als we starten om 07:00 regent het dus flink gelukkig heb ik mijn windjack op het laatste moment uit de drop bag gehaald voor nu. Het blijft lekker door regenen tot de 80 km ongeveer, dat is bij het kanaal van Korinthe. Dit is gewoon een supermooi uitzicht over het kanaal, ruim 100 jaar oud! Temperatuur is goed en ik loop eigenlijk iets zachter als de planning maar ruim op schema, 80 km in 08:15 inclusief bij de posten eten en drinken. Het gaat gewoon lekker en ik kan genieten van alles, ook de saaie stukken en de drukke snelweg in het begin. Op naar de 100km waar ik mijn lampje in de drop bag heb, 19:30 begint het al donker te worden en je moet goed voorbereid zijn. De 100 km doe ik in 10:20 weer terug op schema ongeveer. Nu gaan we meer de bergen in en op naar halverwege,123km. Op deze post heb ik mijn eigen lampje en de kleding voor als het kouder zou zijn. Het is nu donker en kou is het niet dus maak ik de fout om het niet te doen blijkt later. Het wordt donker en daar geniet ik echt van, heerlijk in het donker, lijkt soms wel of je alleen op de wereld bent. Klinkt raar maar is niet uit te leggen.
Ondertussen reken ik door, halverwege in 13 uur tot de pas in 16,5 uur, 200 in 24 uur en voor de laatste 40 heb ik dan 11 uur tot de cutoff tijd. De laatste 50 km zijn slopend, op de hoogtegrafiek lijkt het of dit alleen maar naar beneden gaat, de grote lijn gaat naar beneden maar het is nergens vlak op een soort van snelweg waar het ook erg opletten is. 200km heb je nog een klim van meer als 5 km met ruim 10%
Bij km 132 begint het te regenen en te waaien, ik loop nu echt in de bergen dit is dus koud. Normaal zou ik er om kunnen lachen en gewoon zelfs van dit kunnen genieten. Ik voel mijzelf afkoelen en heb nu dus spijt van de eerdere beslissing. Bij de posten eet en drink ik genoeg denk ik. Bij km 140 gaat het een km of 3 bergaf en krijg ik het steeds kouder ook de coördinatie wordt wat minder. Eten en drinken Jan denk ik, de kachel moet brandstof hebben. Ikzelf ben energie label F en een koukleum! Dus bij de posten weer extra eten en drinken. Nu lopen we omhoog en ik krijg het niet warm. Bij de volgende post kom ik al aan dwalen en denk van dit is niet goed, eten drinken en door, stoppen denk ik niet eens aan. Op naar de Sangaspas nog 10 km ongeveer. Helaas gaat het echt niet lekker, mijn benen lopen hard en in mijn hoofd wil ik dribbelen of wandelen alleen gaat dat niet, mijn hoofd en benen doen alle twee iets anders. Ik besluit dat dit niet verantwoord is om de pas over te gaan en ga zitten bij de post. Daar zit een Belg die al na 6,5 uur is uitgestapt, ook door de kou en mij ompraat om door te gaan tot het begin van de pas, was ook niet zo heel moeilijk om mij om te praten. Dus ik weer op pad. Ik weet dat ik bij de volgende post aankwam en wilde gaan zitten, ze vingen me met 2 man op anders lag ik op de grond. Gelijk folie erom en iedere keer kwam er een Griekse mevrouw mijn hoofd op tillen en zij hallo Jan everything oke! Ondertussen was de dokter er ook bij en bleek dat mijn temperatuur serieus gezakt was naar 35,4 graden. Dus hup in de auto, legde me achterin en gooide nog even een deur tegen mijn hoofd, kachel aan en daar heb ik 2 uur in gelegen toen was ik weer ruim 36 graden. Alleen adviseerde ze, onder lichte dwang, om niet verder te gaan de pas over. Achteraf heel begrijpelijk, dus toen ik maar iets van ja zei was ik ook gelijk mijn nummer kwijt!
Km 156 1800 hoogtemeters 1200 naar beneden en het ging gewoon super, nog 90 km te gaan en tijd zat appeltje eitje in mijn hoofd. Was echt alleen maar bezig met de laatste km na de Sangaspas. Een DNF nu voor de tweede keer op deze bijzondere wedstrijd, door een samenloop van omstandigheden, verkeerde moment regen, kleding voor dat moment op een verkeerde plaats, een uurtje achter mij hadden ze geen regen gehad!
Het ging gewoon super, bergop, bergaf alles kon ik blijven hardlopen en dribbelen. Eten en drinken nergens last van. Nog geen overdreven pijntjes of andere ongemakken en dan is het toch nog over!
Helaas is het zo en moet ik er mee leven, het is erg moeilijk te accepteren, er zit nu iets in mijn hoofd die mij iedere dag daaraan herinnert en mij terugstuurt om het af te maken. Ik heb achteraf toch wel flinke naweeën gehad, kou, honger, algehele malaise en vooral veel slaap. Dit heeft toch wel 2 weken geduurd voordat het over was.
Ik moet alles maar eens rustig laten bezinken en kijk wel wat het jaar verder gaat brengen. Ben het eigenlijk nog niet beu dat ultralopen ondanks dit teleurstellende jaar. Spartathlon 2027 wie weet, ik moet mijzelf opnieuw kwalificeren en bij een niet directe kwalificatie ook nog inloten. Dit is echt iets specials en voelt als zakken voor je rijbewijs, dan zeg je ook “jammer maar ik stop nu”. Ik kan ook als ik 65 ben nog het NL record proberen te pakken op de Spartathlon. Dit is een idee van de andere Nederlanders die er waren. Afwachten, maar dan heb ik nog 3 jaar! Wordt vervolgd met een groot vraagteken erachter!