Jan Muller

Toch nog even dit, dit was 2016 Voor mijn moeder, vader, Martien en alle andere dierbaren. "Lopen is geen sport maar een manier van reizen” De laatste Jan Knippenberg memorial. Vrijdagavond 25 maart, ik sta klaar om op reis te gaan, exact 00:00 vertrekken we. We gaan een reisje maken van 125 km. en een boottochtje! Een heel selectief gezelschap, met allemaal eigen bedoelingen tijdens deze reis. Het is de laatste keer dat hij wordt georganiseerd, dat geeft het allemaal net een beetje meer. De reisorganisatie is perfect, reisleiding en alle andere “ werknemers” zijn echt perfect, ik zou niet weten wat er beter kon. Tijdens de nachtelijke uurtjes stond er iemand met een lamp boven ons, die van rechts achter naar linksachter ging, zou het de looplegende zelf zijn geweest? Als er dan toch iets anders zou moeten, voor mij was sightseeing Scheveningen een overbodig uitstapje. Alleen het kon echt niet anders, wat is een stad saai en grauw. Nee dan weer lekker op het strand op weg naar een super, super leuk boottochtje! Dat was een klein avontuurtje op zich. Jammer als we aan de overkant zijn, de helft van onze reis zit er al op. Aan de overkant mag ik gelijk met wat honden spelen, gelukkig wilden ze niet mee naar Den Helder! Het weer is fantastisch, net alsof het voor deze laatste reis allemaal perfect moet zijn. Alleen aan alles komt een eind, zo ook aan deze reis en er kan ook maar één iemand als eerste aankomen. Laat dat nu voor mij weggelegd zijn, de andere mochten gewoon langer genieten van de reis! Ik kan alleen maar zeggen dat ik het een eer vond om met deze reis organisatie op pad te zijn geweest.

Ja alweer de 120 van Texel en wat voor één! Windkracht 6-7, hagel, slagregen en buien. Dat betekent dus afzien met een grote G. We, Hans ,Maaike, Marian en ik, gaan vrijdags al op tijd weg en komen lekker relaxt aan op Texel. ‘‘s avonds lekker gegeten en zaterdagmorgen een stukje losgelopen, wat is het nat in het Texelsbos hele stukken staan blank en ik begrijp nu waarom ze de route iets aangepast hebben. In de middag een rondje over het eiland gedaan en even de Hors op geweest. Kompleet gezandstraald kwamen we eraf, het strand lag er wel hard bij maar richting west volledig wind op de kop. Dat wordt lachen morgen als we hier teruglopen. Hans gaat de 60 lopen en brengt mij weg ‘‘s morgens om daarna nog lekker te gaan slapen

Weer eens naar de Sallandse heuvelrug geweest. We, Hans en ik, rijden al op tijd richting Nijverdal om gewoon heel relaxt te kunnen starten. Dat is ook gelukt we waren ruim op tijd en relaxt ons ding gedaan. Om 08:00 worden we losgelaten en mogen we eerst een rondje Holterberg doen. Helaas valt dit rondje wat tegen. Grote stukken met bos zijn gekapt en het parcours is anders, gewoon niet zo mooi. Na door te zijn gekomen bij start finish gaan we tegengestelde richting de Hemelerberg. Dit is ook een heel ander rondje en er zitten meer stukken van het mountainbike parcours in. Helaas waren er ook veel wortels en ben ik 3 keer flink gevallen, laatste keer net voor de finish. Het leek best wel erg dacht ik achteraf, ze vroegen elke post of ik EHBO wilde! Had zelf eigenlijk niet in de gaten dat het er zo uitzag. Ook nog een paar stukjes die niet overeenkwamen met de gps gegevens en dat in combinatie met wat missende lintjes gaf ook wat extra km. Maar ook dit hoort erbij en ik heb er vreselijk van genoten, boven op de Hemelerberg wat een uitzichten en heerlijk om naar boven te lopen. Verder gewoon echt genoten van die vreselijk mooie natuur daar. Mijn tijd was 07:21 maar min de 3 km extra en het zoeken was het eerder richting 07:00 dus ook daar dik tevreden over. Als toetje ook nog 3 overal. Hans heeft er 09:27 over gedaan en was ook super tevreden, ook om dat hij nu eens niet gevallen was en ik wel. Dit was ook de eerste editie zonder Bertus als organisator en helaas was dat nog wel een minpuntje, ze moeten nog wel wat puntjes op de i zetten. Op naar Texel

Ja wat een jaar. Eigenlijk alleen maar hoogtepunten, 65 van Walcheren, Mega meijboom, tral L’ Labbaye, beartail en natuurlijk de Ultra Balathon als hoogtepunt. Die 2 waar ik uitgestapt ben, 24h Sittard 100km België zijn geen teleurstellingen. Dat is de Bello Gallico wel, dit blijft knagen en moet afgemaakt worden. Het aantal km dit jaar is op een klein verschil, 30 km, gelijk aan vorig jaar wel toevallig! Blessure vrij nog steeds en dat wil ik graag zo houden, want volgend jaar toch wel wat leuke dingen. Texel staat er inderdaad weer op en we beginnen met een 100 mijl, hopelijk een goede wat tijd betreft en dan zien we wel of er een directe kwalificatie voor de Spartathlon in zit, anders hopelijk ingeloot. Gaat dit niet lukken dan weet ik het nog niet. De Bello staat er tussen mijn oren al op, even afwachten wat de nazomer doet! op naar een hopelijk net zo mooi 2024!

Ja weer een poging om deze eindelijk af te tikken! Helaas een maandag nog een hele dag ziek op bed, dus verstandig? Achteraf is alles makkelijk, nee dus. Helaas dit jaar alleen op pad omdat Hans een stevige koorts van corona had gehad, wel toevallig dat we alle twee nu ziek moeten worden. Leuke 50 mijl gelopen in zeer modderige en natte stukken. Op sommige plaatsen ruim over je enkels door de modder en tot over je enkels door het water. Tuurlijk op de onverharde stukken lekker glad en de nodige meters omhoog en omlaag. Ook met mijn nachtblindheid was het niet een goed idee om nog een 2 ronde te doen. Dan loop je alleen, langer in het donker en ik heb gewoon veel licht nodig. Bij de start ben ik gelijk in groepen gaan lopen voor het licht en was blij dat het eindelijk licht was. Teleurgesteld niet, had denk ik met 2 ronden heel lang herstel nodig gehad en over 5 weken staat de HoHo honderd op het programma. Dus helaas blijft de Bello een irritante doorn die eigenlijk wel eruit moet. Hoe weet ik nog niet maar vind het nu alleen maar erger worden dat hij niet afgemaakt is! Weet nog niet hoe ik hier volgend jaar tegen aan kijk, wie weet. Heb wel genoten van een perfect georganiseerde wedstrijd, jammer dat ik in het donker alleen maar van de uilen kon genieten en niet van het lopen. Dan duurt het ook lang. Toen het licht was en we mochten spelen in het water en de modder had ik weer naar mijn zin.

Heftig, dat is één woord dat recht doet aan deze trail! Om half 4 wordt ik opgepikt door Hans om naar het mooie S’Gravenvoeren te rijden in België waar de start om 06:00 is van de Grizzly 100 en de 83. Lekker op tijd daar om de nodige dingen te doen en om 05:50 staan we in het startvak, alleen is de start 5 min. uitgesteld omdat het druk was bij de toiletten. Er werd al verteld dat degene die droge voeten wilde houden beter naar huis kon gaan, na 500 meter waren ze toch al nat. Als we dan weg mogen, stond een beetje vooraan bij de eerste 50 denk ik, hebben we inderdaad natte voeten naar een paar 100 meter en droog worden ze niet meer!

Weer een fantastisch mooie trail in België! We, Hans en ik, rijden om 05:30 weg naar Villers la Ville in België waar in een ruïne van een oud klooster de trail start. Ruim op tijd zijn we er en na de toiletbezoeken en oppikken van het startnummer gaan we richting start.

Dit was voorheen de Ecotrail 80 km en daarna 65 nu dus nog maar 52 en werkelijk 50 km, jammer maar het parcours is wel zwaarder geworden. Nu zitten er nog wel lange stukken semi verhard en groffe gravelpaden in, maar in verhouding veel meer single tracks en slechte paden. Ook weet ik nu weer waarom ik dit zo leuk vind. Lekker door de modder, glad, nat, wortels, dan vind ik het leuk. Heerlijk trailen en stukken helemaal alleen door het bos niemand te horen of te zien.

Na de teleurstelling van vorig hadden we, Hans en ik, gelijk besloten om dit jaar terug te gaan. Dus op woensdag 3 mei in het vliegtuig op naar Hongarije. We zijn er dit keer een dag eerder als vorig jaar dus kunnen we alles heel relaxt doen. Om een uur of 3 mogen we het hotel in, all inclusive ook nog en kunnen we lekker wat eten en drinken. die avond kunnen we mooi inschatten hoe laat het donker wordt voor de planning van de dropbags. Na een heerlijke nachtrust zijn we de volgende dag redelijk op tijd wakker en lopen we na een heerlijk ontbijt richting start om de dropbags af te geven en de wedstrijdchips op te halen. In de middag is er een briefing en daar gaan we ook naar toe, gelijk is er een al you can eat pasta party welke ook bij de inschrijving inbegrepen is. Na ruim een 15 minuten Hongaars aangehoord te hebben zegt er ineens iemand" for the international people are there any questions" en dat was het. dat was dus de briefing lachen we! we wandelen terug en gaan nog lekker wat drinken en eten. in het hotel.

1 april en geen grapje de Dinah might ultra run. Ruim 100 km door de Noordoost polder, met perfect weer regen en noordoosten wind. Na de briefing van organisator Johan, erg leuke weetjes over de polderroute, zijn we weg. Ik start vol vertrouwen op deze afstand en ga in een lekker rustig tempo genieten van alles. Bij het eerste stukje onverhard zijn de voeten al nat en dat beloofd wat voor de verdere route, gelukkig zijn de eerste 50 km het makkelijkst. Na en km of 15 komen we bij het Ketelmeer en pakken we de route van de 3 bruggen ultra een stukje in de verte zie je de brug waar de eerste post is. Daarna krijg je een mentale training van ruim 10 km, één lange rechte weg, wel makkelijk lopen met navigeren op je horloge, waar ik onderweg nog een begeleider krijg in de vorm van een Labrador die ruim een km mee loopt. Hierna gaan we een mooi stukje bos in, ook weer een groot waterballet en spekglad. Dit bos gaat over in het Waterloopbos dit is een monument wat erg leuk is om doorheen te lopen. Na dit mooie stuk gaan we naar de 2 post en regent het heerlijk. Post 2 is een verrassing voor de organisatie, zaten in de auto te wachten vanwege het slechte weer, maar een compleet feestmaal top organisatie. Hierna gaan we de dijk op, lekker wind tegen met regen, koud een fietspad met ganzen, ganzenpoep, eieren en andere vogels. Hierna gaan we gelukkig wind af na een pad wat eigenlijk geen pad is op weg naar de Preekstoel, dit was glad en ook weer een groot waterballet met akkerranden en weiland. Ik ben blij als we een fietspad op gaan maar helaas na een km gaan we weer in tegenovergestelde richting de preekstoel, weer heerlijk blubberen. Gelukkig komen we weer op een fietspad en ga door het mooie oude dorp Blokzijl en zitten we op ongeveer de helft. Nu gaan we lekker met de wind in de rug een paar verharde km maken op weg naar de 3 post om daarna heerlijk een half marathonnetje in het bos te spelen. Dit was perfect uitgezet op gps, alleen in de praktijk zitten er paadjes bij die visueel bijna niet te zien zijn en dit in combinatie met waterballet en glad, het lijkt soms meer op skiën. Ook leuk dat je soms een extra lusje mag maken voor een, trap omhoog, speciale bijzonderheid en meer van dit soort dingen super leuk! Toch ben ik blij als we het bos uit zijn en ik weer even verhard mag lopen. De laatste km gaan nu in, nog 18 te gaan en zo goed als allemaal met droge voeten nu. Allen nog even de berg op van de oude vuilnisbelt, nu een golfbaan, een rondje bovenlangs en naar beneden richting Emmeloord. Dan is het nog ongeveer 5 km en na de N50 voor de laatste keer overgestoken te hebben zie ik de finish. Nog ruim 2 km voor ik bij Johan op de oprit finish.

Ja wat moet ik hier over zeggen! Tranen met tuiten huilen helpt niet, klagen ook niet en schelden ook niet. Ik ben gewoon niet meer in staat om met de huidige voeten op een biljartlaken heel langzaam rondjes te lopen. Na 20 km twijfelde ik al of ik andere schoenen aan zou doen, de bunionette speelde flink opgaan beide voeten. Tempo was rustig, hartslag was wel iets aan de hoge kant maar niet verontrustend. Wel had ik last van winderigheid en dit lag waarschijnlijk aan de sportdrank van de organisatie, ik kon alles eten en drinken. Na 35 km begonnen de voeten echt te pieken op de verkeerde plaatsen en vond ik het wel verontrustend worden, geen ontstekingen nu. Wanneer ik iets versnel gaat het wel beter, alleen ga ik dat niet volhouden. Voorbij de marathon besluit ik om geen risico te nemen en gewoon mijn tent op te zetten en gaan slapen. Dan kan Hans lekker zijn ding doen en zie ik wel wat er verder gebeurt. Lekker mijn schoenen uit, wat een fijn gevoel geeft dat en dat betekent dat ik de juiste beslissing benoemen heb. Ineens staat Hans bij me en zegt ook te stoppen, ik probeer hem nog aan de gang te krijgen maar ook hij wil heel blijven. Onderweg, naar huis spookt er van alles door mijn hoofd en ook dat van Hans. Wat ging er nu mis! Het geeft in ieder geval geen fijn gevoel. Zondag ga ik met dezelfde schoenen 30 km in een iets hoger tempo en totaal geen last, waren iets geïrriteerd maar het wordt niet erger. Maandag weer 27 km, langzamer andere schoenen en weer geen last. Ik hou het erop dat een strak vlak asfalt parcours niks voor mij is. In Steenbergen heb ik de 12 uur gedaan, rondes van 2,5 km, alleen dit was een straten parcours, asfalt klinkers, stoepje op en af. Dat vonden sommige toen niet leuk maar was wel gevarieerd. Ik denk niet dat ik er nog aan begin, op zo’n parcours dan. Laat mij maar ploeteren en zwoegen. Op naar Hongarije vol goede moed nu!!

Weer eens een leuke wedstrijd gevonden, Dank aan Leonie daarvoor. 65 km. rond Walcheren als voorbereiding voor Hongarije. Verschrikkelijk mooie wedstrijd, parcours is echt genieten. We starten in Vrouwenpolder en lopen richting Veere, heerlijk rustig en asfalt, ok de omgeving is gewoon genieten. Na de post in Middelburg, saaiste stukje van de route maar je hebt altijd wel ergens stukjes die je toch moet verbinden met elkaar, lopen we richting Vlissingen. Na de auto haven gaan we door een natuurgebied richting Vlissingen haven. We lopen over de sluizen en gaan de stad in, een emotioneel momentje krijg wanneer ik langs de plaats kom waar ik as van mijn ouders heb uitgestrooid, sterk spul die Fisherman friends. Als we langs de Boulevard op het schuin asfalt lopen waait het toch wel stevig en ook recht van voren. Op het verste punt van de Boulevard gaan we de duinen in en begint het echte werk, omhoog, omlaag en dat heel veel keer totaal toch 480 hoogtemeters in het rondje! Ik zie mensen gaan wandelen en voor mij zie ik Leonie en de 2 mannen waar ze bij liep vanaf de start. Bij een duin op loop ik ineens naast een van de mannen die voor mij liepen, duin af laat ik mezelf helemaal gaan en ben ik hem echt kwijt. Het gat voor mij naar Leonie en compaan wordt steeds kleiner. Net voorbij Zoutelande, dit is tegengesteld het parcours van de kustmarathon, loop ik erbij en doen we netjes om de beurt kopwerk, wind vol van voren. Op het gravelpad richting Domburg moeten ze lossen en bij de eerste strandopgang heb ik een gaatje van een 200 meter. Het eerste stuk strand is zwaar, los zand en hoogwater, gelukkig is het maar een km. Na een stukje door de duinen, heerlijk warm en geen wind ga ik de 2 maal het strand op alweer zwaar, los zand en hoogwater. Nu weer eraf en nog even herstellen, want de laatste 6 km gaan over het strand richting Vrouwenpolder. Dit stuk strand is echt verschrikkelijk, hoogwater, geen vloedlijn, wegzakken tot je enkels of los zand waar je in wegzakt, droge voeten hou ik dus niet. Ik blijf ploeteren en kijk stiekem een paar keer om, loop op de tweede plaats en die wil ik niet kwijt, niemand te zien in de verste verte gelukkig. Bij de strandafgang komt iemand van de organisatie mij ophalen en samen dribbelen we door het heerlijke zand de duinen op. Nu is het nog 500 meter naar de finish en ik ben zielsgelukkig met mijn tweede plaats overall. 65 km in 5:13 op dit parcours had ik van te voren niet verwacht. Top organisatie en parcours!

Weer een jaar voorbij! weer een met hoogte en dieptepunten, gelukkig meer hoogtepunten nu. Het dieptepunt was echt wel het niet volbrengen van de Ultrabalathon. Dat is er een die ik niet kan vergeten, uitstappen en niet kunnen begrijpen wat er nou precies was. Een geluk we kunnen dit jaar in de herkansing, is al betaald en geboekt!

Wat ik met de Zestig van Texel heb, is dat ik daar na in 2011 de 60 deed de 120 lopers zag en dacht, “ dat wil ik ook eens doen”. Dus bedank ik Silvia omdat die mij meegenomen had naar Texel toen.

Sallandtrail 2022 Ergens in februari zie ik dat er nog startplaatsen vrij zijn voor de Sallandtrail 50 mijl(80km) en ik besluit in te schrijven. Dit als mooie voorbereiding op Texel 2 weken later. Zaterdagmorgen sta ik aan de start samen met Irene en hebben we het erover dat we gewoon eens lekker willen lopen zonder dat er een prestatie van ons verlangt wordt! We zijn nu eenmaal favoriet jammer genoeg en hopen dat er na de start een hoop mensen voor ons uit gaan! Helaas als het startschot gevallen is kijken we elkaar naar een paar 100 meter aan en lopen we samen op kop! Het is zo als het is en ik laat Irene lekker gaan, ze loopt toch harder als ik. Het zijn eigenlijk 2 rondjes, 1 van 30 km dan langs start finish en dan de grote lus van 50 km. In de eerste lus zitten de meeste hoogte meters, dat is de Sallandse heuvelrug, hier is het ook vrij open en waait het ook best wel. Na dat ik de grote ronde ben ingegaan schieten we het bos in en daar is het toch best warm, bij de 3 post, km 41, ben ik aardig misselijk en voel mezelf niet echt fijn. De benen voelen prima, maar dat misselijk en ik denk zal ik nu gewoon teruggaan en het op ongeveer 50km houden. Dan zie ik bouillon staan en neem 2 volle bekers en besluit te kijken hoe dit bevalt. Na een paar km merk ik dat de warmte en te dik aangekleed dus het probleem is. De zoute bouillon doet zijn werk en ik ga weer lekker. Bij de volgende post doe ik mijn jas eindelijk uit en dat had ik dus al eerder moeten doen. Nu ga ik de lemelerberg, het hoogste punt van de trail met verschrikkelijk mooie uitzichten boven op, echt genieten. Ik zie helemaal niemand als ik achterom kijk en een paar 100 meter links van me zie ik ineens een mountainbiker en Irene erbij